En toen stond ons leven stil……

Na wekenlang slapeloze nachten en veel doktersbezoeken kwam op 6 oktober het verschrikkelijke nieuws: ons kleine meisje heeft kanker (neuroblastoom stadium 4); het is alsof de wereld onder onze voeten vandaan werd getrokken. Hoe kan dat.... "ons meisje" dat altijd zo lief en vrolijk is, dat meisje dat ieders hart verovert, is opeens ziek.

Hoe nu verder…?
Hoelang…?
Hoe ziek…?

Zoveel vragen en weinig antwoorden.
Het enige wat we weten, is weken, maanden in onzekerheid leven.

En dan krijg je de behandelprocedure te horen: 6 chemokuren, bestralingen, operatie, en als dat allemaal goed gaat en aanslaat mogen we naar Amerika voor verdere behandeling.

We leven nu met de dag, we kunnen niet anders. Iedere goede dag, iedere glimlach is er telkens één en verder kunnen we alleen maar hopen……